Zeilen voor ons plezier

In mijn vorige blog vertelde ik een verhaal over het zeilen als beroepsschippers op een klipper¹. Nu wil ik een dag beschrijven uit het leven van zeilboot Manta en de pleziervaart². Neef Jaap vraagt of ik al een echte ‘watervrouw’ ben geworden. Dat zou je toch wel denken na bijna vijftig jaar meezeilen.  

Lees verder: Zeilen voor ons plezier

Hoe het zeilen voor mij begon

In de zomer van 1977 nodigt Bas mij en mijn vriendin Hanneke uit om een dagje mee te varen op zijn kajuitzeilboot genaamd De Zuiderzee. Ook zijn vriend Simon is van de partij. Terwijl de jongens de zeilen klaarmaken, krijgen wij de opdracht om koffie te zetten. Er zit geen maatschepje in de koffiebus, dus wij gokken maar wat. Het wordt ‘een slap bakkie’. Simon neemt een slok en gooit de rest van de koffie uit zijn kopje over boord, Bas zegt dat het ‘best wel te drinken is’. Als ik na zes weken zomervakantie weer thuis kom, ligt er een ‘handgeschreven’ brief van een paar kantjes van Bas op me te wachten³. Hij vertelt in die brief uitgebreid over zijn vakantie zeiltocht met Simon in de Zeeuwse wateren. Ze kunnen nog tussen de pilaren van de Oosterscheldedam in aanbouw doorzeilen. De slotzin van de brief is: ‘kom dat koffie zetten nog maar eens over doen aan boord’. Een lang verhaal kort, dat doe ik nu nog steeds. Onze dochter heb ik altijd gewaarschuwd : ‘pas op, waar je op de eerste date naar toe gaat. Voor je het weet zit je de rest van je leven achterop een motor, of nog erger, op een speedboot. Zelf was ik zo naïef dat ik nog niet eens doorhad dat het een date was!

Een zeildag op de Manta

Wij zeilen deze zomer in de Zeeuwse wateren en langs de Belgische kust. Het is een prachtig vaargebied, maar het is wel opletten geblazen.  Het is dinsdag 28 juli 2026 en het belooft weer een stralende dag te worden. We hebben overnacht in de jachthaven van Roompot in de hoek van de Oosterschelde.

Om 8 uur gooien we de trossen los en varen in 10 minuten op de motor naar de Roompotsluis in de Oosterscheldekering. We kunnen daar alleen met laag water onder de vaste brug door, onze mast is 19 meter. Op zee is het waterniveau nu ongeveer gelijk dus in de sluis gebeurt niet zoveel en de deuren gaan snel weer open. Ons plan is om buitenom Walcheren over zee naar Vlissingen te varen. De zee is kalm, de wind is zuid en matig, we kunnen al snel zeil zetten, We trekken de zeilen strak en zeilen aan de wind en maken eerst een slag naar buiten. We hebben nog 2 uur stroom mee, afgaand tij, tot de hoek bij Westkapelle. Dan overstag en een slag naar de kust. We zijn daar precies op tijd voor de kentering. De vloed komt op en we zeilen voor stroom de Westerschelde op richting Vlissingen. Met een ruime wind varen we al gauw 6/7 knopen (ongeveer 12 km/uur). 

Ik bel de Michiel de Ruijterhaven van Vlissingen of ze een plekje voor ons hebben, maar dat is niet het geval, we moeten dus nog even door. Op de Westerschelde is veel beroepsvaart richting Antwerpen en er staat een sterke stroming. Twee keer per dag stijgt en daalt het water vijf meter (in Maassluis maar twee meter). We besluiten de Westerschelde dwars over te steken naar Breskens in Zeeuws-Vlaanderen. Ondertussen is de stroming, opkomend water, op zijn sterkst: 2 knopen, 4 km stroom van opzij. De snelheidsmeter geeft aan dat we 8 knopen varen en we worden door de stroom omgezet. We zien een grote groene boei razendsnel op ons afkomen (het is natuurlijk omgekeerd, wij varen op die boei af), op een paar meter passeren we elkaar. Dat blijven altijd spannende situaties.

Breskens ligt achter een zandbank, we moeten goed opletten om de juiste route tussen de boeien te vinden. Het is mijn taak om met de verrekijker de boeien te spotten. Het gaat allemaal zo snel, voor we het weten, varen we de ruime jachthaven binnen. De hele tocht heeft maar zo’n vier uur geduurd. Dat is het mooie als je gebruik maakt van de wind en de getijdenstromen. Een goede voorbereiding is het halve werk en de bereidheid je plannen zo nodig bij te stellen⁴. Het was een prachtige tocht, het geeft veel voldoening alles zonder gebruik van de motor te volbrengen. We zijn goed op elkaar ingespeeld en ja Jaap, dan voel ik me wel even een ‘watervrouw’’.

1. Lees ook nog even het naschrift op mijn vorige blog, via Facebook heeft de schrijfster Corine Nijenhuis nog een leuke reactie gegeven op mijn blog. ↩︎
2. De Manta is een zeilboot van 12 meter lang en 4 meter breed (Contest), wij varen daar nu vier jaar op ↩︎
3. ‘handgeschreven’, net het boek gelezen Theo in Golden, waarbij een handgeschreven brief een uitnodiging tot contact is. Vroeger was een handgeschreven brief de standaard, nu de uitzondering 🙂 ↩︎
4. De voorbereiding begint met het weerbericht bekijken, richting en kracht van de wind. Dan in de getijdentabel opzoeken hoe laat het hoog water is. In de stroomatlas wordt per uur aangegeven hoe sterk de stroom op dat moment is. Vervolgens is het een schatting door ervaring hoe laat je kan vertrekken. ↩︎